It all began when a new book arrived from Amazon. I was excited to read it, but my son stopped me. "Why do you want to read a book, Dad?" he innocently asked. "You should be working on your laptop and earning money instead."

His question surprised me, but it opened the door to an important discussion. I explained to him that books are more than just words on a page. They can take us on adventures, spark our imagination, and help us learn new things.

My son's eyes lit up as he replied, "But Dad, if you earn more money, you can buy me lots of toys." His honesty made me smile, and I realized this was an opportunity to teach him about aspirations.

I suggested that he, too, could start reading and studying. By learning and working hard, he could earn money in the future. That way, he could buy toys for his baby.

To my surprise, he had an unexpected solution in mind. He eagerly said, "Dad, can you have another baby, please?". When asked why, "Toys, Dad!" he exclaimed joyfully. "My uncle gets me lots of toys. If you have another baby, my baby will have an uncle who would buy a lot of toys for my baby."

Children are incredibly creative problem solvers. Their fresh perspectives can inspire us to think differently and find unconventional solutions to challenges.

I realised that my son had an innocent misunderstanding, and I took the opportunity to explain to him that love and care can be expressed in many different ways, not just physical affection. It's about being there for someone when they need you, supporting them, and showing kindness and respect.

I shared some examples of how I show love and care to my own father, even though I don't hug or kiss him all the time. I help him with tasks around the house, and spend time talking and discussing things.

We ended our conversation with a hug.

All candidates were instructed to report to the Hiring Company's campus at 9:00 a.m. on a Saturday morning. I reached on time. The security guards asked me to write down my name and phone number at the gate. The receptionist asked me a few questions after I entered the building, and then she made me write my name and phone number again. I was then directed to the fourth floor.

The HR representative on the fourth floor asked me a few more questions and required me to write my name and phone number for the third time. I was then told to wait in a room. I joined the crowd of about 20 people who were already there. In the next hour, about 20 more people joined us, with only 4 or 5 leaving (for interview).

It was nearly 2:00 p.m. I'd been there for five hours and hadn't been called in for a single interview. I was shocked by the politeness of all the candidates who sat patiently on their chairs as if they would be shot if they moved. I was alone wandering in the room and corridor of the floor trying to find a newspaper or a magazine since my phone was low on battery. I could find none. Finally, I made an announcement in the room asking if anyone has a phone charger. I got one. But there wasn't any charging point in the room and I realised that it was a training room. I had to unplug some projector wires and charge my phone. Rest of them stared at me as if I was stealing electricity.

I was very hungry at this point, and it was then that I realised how angry hunger can make you. HR came in three times in 15 minutes, each time asking for a candidate, named Sameer, and checking to see if he was in the room.

The third time I couldn't help myself and called the HR as she was about to walk out the door.

"Excuse me.", I shouted.

"Yes."

"Are you looking for Sameer?"

"Yes. Are you Sameer?"

"No. I'm not."

"So? Do you need something?"

"Yes. Do you know how many times I had to write my name and number to be here and wait in this room?"

"Sorry."

"Three times. I wrote my name and number three times. At the gate, then at the reception and then someone on this 4th floor made me write it again."

"What's your problem?"

"Don't you have Sameer's phone number. Why can't you call him. You came here 3 times asking for him. Can't you just call and check where he is."

"Mmmm... yes, I'll do that.", said she, while rest of the candidates stared at us in surprise.

"Thank you. And yes, when do you plan to call me for an interview?"

"Your name, please."

"Niranjan."

"Ohh.. You are next.", she said while searching my name on a sheet of paper.

"Thank you."

Note: Despite passing all of the interview rounds, I did not accept their offer.

Interviewee's time is equally valuable.

On one such occasion, I was in Pune, or more precisely, Hinjawadi, on the outskirts of the city. It was 9:00 p.m. on Saturday. I got a call from my friend.

"Hello."

"There's no time for hi, hello. Where are you right now, Mumbai or Pune?", my friend asked.

"Pune."

"Great. Where in Pune?"

"Hinjawadi."

"I'll call you in an hour. Bye."

At 10:15 p.m., I received his phone call again. I had a feeling he was on his way to see me. I didn't say "hello" this time.

"Phase three. Mega...".

"Ok. Bye."

He wouldn't let me finish telling him the name of the housing building.

In the next 15 minutes.

"Apartment at Megapolis Sunway..."

"Ok. Meet me at the gate in 5 mins. Bye."

It appeared to be an emergency, so I went downstairs and waited for him at the entrance. I could see a motorcycle coming towards me. He was the one. We were meeting after around 2 years. He was accompanied by someone, maybe his friend. To be honest, he appeared to be quite scary.

The scary guy got down and my friend asked me to sit on his motorcycle. The scary guy then sat behind me.

"Where are we going?", I asked quietly.

"You'll know.", replied my friend.

My friend was searching for something as we were wandering around the neighbourhood. He finally came to a halt in front of an ATM. The scary guy got off the motorcycle and so did I.

"Go and get 25,000. It's urgent.", said my friend.

"But, what's going on?", I made an attempt to ask.

"Just go and do as I say."

I walked in. I got the money. I passed it on to my friend. He didn't count it and kept it in his pocket. We both sat on his motorcycle (this time I was behind the scary guy). I was dropped off at the same gate. And then he was gone.

I received his message after around 5 or 6 months.

"Share your account information."

And within the next 10 minutes, I received a message stating that my account had been credited of 25,000.

True friends don't ask for anything. Rather, take.

We also had my son's grandparents with us, which added to the fun. They were even more concerned because he hadn't been eating well for the past two days, contrary to their expectations.

I was eating my breakfast in the front yard, watching over my son as he played with the cat. His mother approached him and asked, sternly, "This is the first and last time I'm asking you. Do you want some poha to eat?"

"No.", he said, ignoring her while playing with the cat. She walked away angrily. Since last night, she's been hearing his 'No.'

Perhaps his grandfather inquired about his breakfast with his mum.

"Baby, if you have poha, I'll give you my phone in the car and you can play your favourite game," his grandfather said tenderly. "Give me your phone now and I'll have poha once I finish playing the game," he replied, leaving the cat alone. His granddad had previous experience with this and understood it didn't work that way. He was sad when he returned.

Perhaps his granny inquired of his grandfather

Now, his grandma came to him and said, "Please finish your breakfast, baby; we've got a long way to go. After you finish your poha, I'll give you cookies." "Can I have some cookies now?", he asked. She, too, was sad when she left.

My wife's aunt came over to see whether I needed any more poha.

She too tried, "You didn't like the poha, did you? I've added a lot of sugar to it. Try it once. You will love it." He paid her no attention at all.

A few more relatives arrived and tried, but nothing helped.

While I ate my breakfast, I sat quietly watching them all do their best. Finally, my wife arrived, handed me his breakfast plate, and urged me to deal with him with her stare.

When I was done, I approached him and said, "Should we do a cat trick on everyone in the house?"

"Yes. What exactly is the trick? ", he replied with a huge laugh on his face.

"You should hide behind me and finish your breakfast. We'll tell everyone the poha was eaten by the cat."

"Yeah...!", he shouted with a smile on his face.

In the next ten minutes, he finished his breakfast.

The most of the time, the problems aren't that difficult. All we need is a different perspective.

“काय...! सरकला आहेस की काय?” असं म्हणून तो उडाला.

थोड्यावेळाने हाच प्रश्न दुस-याला विचारला, आणि त्याचेही उत्तर तसेच, पुढे तो म्हणाला -

“कुठून आला आहेस तु? इथला वाटत नाहीस आणि बोलतोस ही वेगळा. अरे इथे पेरु आणि चिक्कूची मारामार.... आणि तु डायरेक काजू, सफरचंद विचारतोस..", आणि तो ही उडाला.

फार भूक लागली होती.. या आधी एवढी भूक कधीच लागली नव्हती. थोडा गोंधळ केला की मम्मी लगेच काही ना काही तरी खायला द्यायची, असो, पण आता मम्मी नाहीये ना, मग काहीतरी खटपट करावीच लागेल.

थोड्यावेळाने तिस-याला हाच प्रश्न - नाही विचारला. त्याला वाचारलं, “मित्रा, इथे खाण्यासाठी जवळपास कुठे काही मिळेल का? जाम भूक लागली आहे.” नंतर तो मला घेऊन गेला आणि आम्ही पोटभर डाळींब खाल्ले. “पोटात आग पडली की डाळींब सुद्धा गोड लागतात, काजू आणि संफरचंदासारखे.”

तो म्हणाला, “ही डाळींबाची बाग तर प्रत्येकाला माहीत आहे. तु नवीन दिसतोस. कुठून आलास.”

“इथलाच आहे, पण आजच घराबाहेर पडलो.”

“काय...?” उगीच माणूसमंची मारु नकोस. खरं काय ते सांग ना. बस का राव, मी तुला इथे बागेत घेऊन आलो आणि तु आपल्याला नाय सांगणार.”

“सांगतो सांगतो. पण हे ‘माणूसमंची’ म्हणजे काय?”

“अर, ते लोक साले, कसे पोपटपंची म्हणतात तसं मग आपण ‘माणूसमंची’ म्हणायचं, म्हणजे थापा मारणंरे. तुला काहीच कसं माहीती नाही? बरं ते सोड, इथलाच म्हणजे कुठला?”

“मी इतके दिवस एका घरामध्ये राहत होतो. घरामध्ये म्हणजे त्या घरात माझं एक छोटसं घर होतं.”

“काय....! घरात ?”

“हो”.

“आणि काय म्हणालास छोटसं घर, म्हणजे जेल.”

“जेल..?”

“अरे, पिंजरा रे बाबा पिंजरा.”

“बर....बर..... बर....बर.....” तु पिंज-यातुन सटकुन-पळून आलायस. बास नादच. मानला तुला. चल आता, ही करामत कशी केली detail मध्ये सांग.”

“अरे भाऊ, मी पळून वगैरे नाही आलो. त्यांनीच मला सोडलं आणि आता ते काळजी करत बसले असतील, माझी.”

“काय ? त्यांनीच तुला सोडलं हे काय नवीन. परतं माणुसमंची सुरु केली का तु ?”

“नाही रे. खरंच.”

“कसं काय शक्य आहे हे, माझा विश्वास बसेल असं काहीतरी सांग राव.”

“ठीक आहे. पण हे सगळं तुला समजुन पचवायचं असेल तर, सगळं सुरवातीपासुन सांगावं लागेल. आणि वेळ ही लागेल सांगु?”

“हो सांग. मी आज निवांतच आहे आणि आता पोटभर डाळींब पण हानलय. कर सुरु.”

ठीक आहे. ऐक -

“मी, मम्मी, आण्णा, दादा आणि भाऊ असे आम्ही पाच जण राहायचो. दादा मोठा, भाऊ छोटा, मम्मी त्यांची आई आणि आण्णा त्यांचे वडील.”

“बर......बर”

“एके दिवशी- भर दुपारी भाऊ मला घेऊन घरी आला. माझे डोळे देखील उघडले नव्हते आणि म्हणाला, "मम्मी, याला काहीतरी खायला दे". मम्मी त्याला म्हणाली, "तु कशाला असले उद्योग करतोस. उगीच त्या बिचा-याचे हाल." भाऊने सांगितले की त्याच्या मित्राने मला एका झाडातुन काढलं आणि त्या मित्राचे घरचे मला घरात घ्यायला तयार नव्हते. म्हणुन तो मला घेवून घरी आला होता. अशा प्रकारे माझी घरात Entry झाली.”

“जरा पचतील अशा थापा मारतो का? तुझे डोळे देखिल उघडले नव्हते ना, मग हे सगळं तुला कसं माहिती?”

“अरे, प्रत्येक पाहुना घरात आला की हेच बोलायचा, कशाला त्या बिचा-याचे हाल करताय आणि मग त्याला वरची सगळी story सांगीतली जायची. जर त्यांनी मला त्या दिवशी घरात घेतलं नसतं तर, माहीती नाही माझं काय झालं असतं."

“बरं पुढे.”

“पुढे त्यांनी मला, लहानाचं मोठ केलं. जीवापाड जपलं. चौघेजन मला सारखं काही ना काहीतरी खाऊ घालायचे. सकाळी- दुपारी- संध्याकाळी- रात्री- पहाटे सारखे खाऊ घालायचे.”

“माझं तर काय डोकंच चालना. ऐकावं ते नवलच.”

“हा, मग. मी बोललो होतो ना तुला. पुढे ऐकतो का आता. आण्णा काय चीज आहेत सांगतो. आण्णा लय भारी आहेत. ते नेहमी मला नवीन-नवीन गोष्टी खाऊ घालायचे. दादा आणि भाऊ नको-नको म्हणायचे. पण ते ऐकत नव्हते. ते म्हणायचे की काही नाही होत त्याला. नको असेल तर तो नाही खाणार आणि ते चारायचे. मी काय-काय खाल्लय सांगु – मीठ, लिंबु, साखर, काजु, बदाम, पिस्ता, शेंगदाणे आणि मग फळे बरीच पण मला आवडायचं ते सफरचंद आणि सगळ्यात जास्त काजु.”

“ऐश केली की राव, तु.”

“मग कसं असतं.”

पण नंतर मग दादा आणि भाऊ शिकायला बाहेर गावी गेले. मग फक्त मी, मम्मी आणि आण्णा. मग कधी-कधी मी त्यांच्याशी मोबाईलवर बोलायचो. असो.

दादा आणि भाऊ यांना काही कळायचं नाही, की मला काय हवयं काय नको. पण आण्णांना आणि मम्मीला बरोबर कळायचं. मम्मीला जरा जास्तच. जास्तच काय, तीला तर सगळं म्हणजे सगळंच कळायचं.

एकदा दादा मला शेंगदाणे चारत होता. मला नको होते शेंगदाणे, तरी तो चारत होता. मग तो म्हणाला. मम्मी हा बग शेंगदाणे खात नाहीये. मग मम्मीने त्याला सांगितलं, अरे त्याला कालच शेंगदाणे दिले होते. आता नको असतील. एक काम कर. ते सफरचंद काप, त्याला पण चार आणि तु पण खा. खरं सांगु. मलाना त्या दिवशी सफरचंद खायचीच इच्छा झाली होती. हे झालं एक. आता दुसरं ऐक.

एकदा मी खुप गोंधळ करत होतो, मग आण्णा मला काजु चारायला लागले. पण मला काजु नको होता. मग आण्णा मम्मीला म्हणाले, ए बघ जरा हा का गोंधळ घालतोय. मग मम्मी म्हणाली, अहो त्याला पाणी द्या तहाण लागली असेल. आण्णा म्हणाले त्याच्या वाटीत पाणी आहे. मम्मी म्हणाली, अहो त्याने ते सगळे खराब केले असेल, ते ओतुन द्या आणि दुसरे द्या त्याला. मग मी गटागट पाणी पिलो आणि एक झोप काढली.

“हे सगळं ठीक आहे. पण मम्मीला कसं कळायचं की तुला काय हवंय.?”

“अरे या प्रश्नाचं उत्तर कोणच सांगु शकणार नाही. तिला सगळं बरोबर कळायचं. मी ब-याचदा एकलय, आण्णा म्हणायचे- ”

अगं तुला काय माहीती, इथं काय चाललंय आणि तुझं काय मध्येच.

भाऊ म्हणायचा –

मम्मी, तुला काही माहीती नसतं, तु मध्ये मध्ये नको करु.

दादा म्हणायचा –

मम्मे, तस नसत गं बाळा, तुला नाही माहीती¸ तु थांब जरा.

तिघेही म्हणायचे तुला नाही माहिती. पण, पण तिला माहिती असायचं की कोणाला कधी काय हवयं.

तिला माहिती असायचं, मला काजु हवाय, का पाणी हवय, का सफरचंद, का काहीच नको.

तिला माहीती असायचं –

भाऊ का चिडलाय. त्याला काय हवयं.

तिला माहीती असायचं –

दादाला काय खावसं वाटतयं.

तिला सगळ सगळ माहीती असायचं. पण मम्मीला कधी काय हवयं हे या तिघांना माहिती आहे की नाही काय माहिती.

असो, तुला अजुन एक किस्सा सांगतो. एकदा मी आजारी होतो, म्हणजे थोडा अशक्तपणा आला होता. त्यामुळे हालचाल नाही, गोंधळ नाही, काही खाण्याची इच्छा नाही. आण्णा घरी आले आणि मम्मीला म्हणाले, याला काय झालय गं? मम्मी म्हणाली, अहो बघाना सकाळ पासून आवाज नाही. काही खात पण नाहीये. काजु दिला, सफरचंद दिला, तरी नको. आण्णांनी ओळखलं. अग आजारी वाटतोय तो आणि त्यातुन त्याने काही खाल्लं नाही, त्यामुळे Energy नसेल. त्यांनी भाऊला आवाज दिला आणि एक Glucon-D पावडर आणायला सांगितली. तेवढ्यात दादा म्हणाला, आण्णा अहो काही पण कसं चारताय त्याला ते माणसांसाठी आहे. त्याला कशाला. पण त्यांनी मला ती पावडर चारली. गोड होती. आणि थोड्यावेळाने जरा ताकद आल्यासारखं वाटलं. मग आण्णा दादाला म्हणाले – एकदा कोंबड्यांना जुलाब लागले होते. (आण्णा, एका poultry farm मध्ये Senior Supervisor होते.) तर त्या कोंबड्यांना सगळ्या मोठ्या मोठ्या डाँक्टरांनी तपासलं आणि वेगवेगळे औषधोपचार केले. पण जुलाब काही थांबेना. कोंबड्या सगळं खात-पित व्यवस्थित होत्या. पण जुलाब चालुच. शेवटी डॉक्टर म्हणाले काही कळेना अस का होतय. असं जर चालु राहीलं तर एक दिवशी हा सगळा लॉटच मरुन जाईल. शेवटी मी विचार केला आज ना उद्या या सगळ्या कोंबड्या मरणार, मग आपली एक treatment करुन बघु. मेडीकल मध्ये एक छोटीशी पिवळी गोळी मिळते, जुलाबासाठी. ती जर घेतली तर एक माणूस दोन दिवस tight होतो. मग मी माझंच calculation केलं.

एका गोळी मध्ये 70 किलोचा एक माणूस tight तर मग

एका गोळी मध्ये 1..2 किलोच्या साधारण 40-50 कोंबड्या tight झाल्या पाहीजेत. मग एका कामगाराला पाठवुन आसपासच्या मेडिकल मधल्या सगळया गोळ्या गोळा केल्या. त्याची पावडर बनवली आणि सगळ्या कोंबड्याना ती खाद्यातुन चारली.

दादा तर वेडाच झाला. काय..! माणसांच्या गोळ्या तुम्ही कोंबड्यांना चारल्या? मग –

“मग काय संगळ्या कोंबड्या ४ दिवस tight.”
“सगळ्या कोंबड्या ४ दिवस tight. हा......हा.........हा....”

“अरे, आण्णांनी हे सांगितल्या नंतर दादा, भाऊ आणि मम्मी सगळे जन असेच तुझ्यासारखे जोर जोरात हसत होते. सगळ्या कोंबड्या ४ दिवस tight", असं म्हणत.

"मग आण्णांनी दादाला सांगितलं, मी असा आधीच एक experiment केला होता. So याला Glucon-D चारली तर काही होणार नाही. तु नको tension घेऊ. आण्णा म्हणजे लय danger बाबा. नेहमी, असले काहीतरी किस्से दादाला आणि भाऊला सांगायचे.”

“भारी राव तुझे सगळे हे लाड, ऐश पाहून मला काहीच समझेना. बर, मला जावं लागेल. आता बाकीची story उद्या सांग. आणि सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे तुला सोडलं का ते...”

ढिल्लम उठला आणि नेहमी सारखा ढिल्ला कारभार केला. Room मधला fan ON ठेउनच toiletला गेला. मला आणि भिरभिरला असं वाटतं की - ढिल्लमला असं वाटतं की आपल्या flat मधले सगळे switches फक्त ONच होतात OFF अशी काही भानगडचं नाही.

दुपारचे १२ वाजताच आम्ही breakfast करायला बाहेर पडलो. Flat lock करण्याआधी भिरभिरने भिरभिर करत ढिल्लमचा ढिल्ला कारभार check केला.

Breakfast करून येताच मी laptop on केला, भिरभिरने सकाळच्या steps repeat केल्या Tata sky आणि ६५५, ५६, ५७, ५८ परत ५७, ५६, ५५. ढिल्लम balcony मध्ये phoneवर मोठ-मोठयाने कोणाशी तरी बोलत होता. Actually "मोठ-मोठयाने" हे implicit आहे. नंतर समजलं की तो HDFC representativeशी बोलत होता आणि त्याला home loanचे documents submit करायचे होते. Phone झाल्यानंतर तो आत आला आणि कोणाशी तरी chat करत, आमच्याशी बोलत - "अरे, तो HDFC वाला येतोय documents घेऊन जायला. ", त्याच्या room मध्ये गेला. पुढचा १ तास room मध्ये काहीतरी खुडबुड करत बसला.

साधारणतः २च्या सुमारास door bell वाजली. ढिल्लम बाहेर आला आणि HDFC representative आत. Bed वरती बसायला जागाच नव्हती already ७जण बसलो होतो - मी, माझा laptop, माझा mobile, भिरभिर, त्याचा mobile, T.V.चा remote आणि Tata skyचा remote. ढिल्लमने थोडं adjust करारे म्हणताच आम्ही बाकीच्यांना बाजुला करून HDFC वाल्याला जागा केली. ढिल्लमने त्यांना पाणी हवंय का विचारलं. ते नको म्हणाले. ढिल्लमचा कारभार ढिल्ला असला तरी मोठ्यांना respect देण्यामध्ये कधी तो ढिल्लेपणा नाही दाखवत. एवढ्या भर दुपारी तेही मे मध्ये पाणी नको म्हणताच मी laptop मधुन डोकं बाहेर काढलं आणि भिरभिरने T.V. मधुन. आमच्या लक्षात आलं, roomची स्वच्छता पाहुनच त्यांची तहान भागली होती. पुढचा अर्धा-एक तास, ते आणि ढिल्लम पत्ते खेळल्यासारखे documents-documents खेळले. काही पत्ते त्यांनी उचलले आणि, "एवढे sufficient आहेत पण एक document कमी आहे. ती नंतर द्या. मी आता निघतो. काही लागलं तर call करेन.", असे म्हणत ते गेले.

ते बाहेर जाताच तिघेजण एकदम ओरडलो, "अरे जेवायचं काय करायचं ?". ढिल्लम पत्ते गोळा करत म्हणाला, "मला एवढी भूख नाहीये.". "माझाही breakfast heavy झालाय.", मी म्हणालो. तेवढयात भिरभिर बोलला, "कोणीतरी maggi आणा, मी बनवतो." झाला चर्चेला विषय. पुढच्या १०-१५ मिनिटांमध्ये मागच्या २०-२५ दिवसांमध्ये कोणी-कोणी काय-काय आणलं आणि कोणी-कोणी काय-काय केलं याची revision झाली. Finally, "Maggi कोण आणणार ?" हा "अब की बार मोदी सरकार" येणार की नाही यापेक्षाही मोठा question होऊन बसला.

तेवढ्यात ढिल्लम ओरडला, "अरे, तो HDFC वाला हागलाना. काही documents इथेच विसरला." लगेच त्याला call केला, "अहो, तुम्ही काही documents इथेच विसरलात. Please घेऊन जाता का लगेच." Mobile bedवर फेकुन ढिल्लम त्याच्या room मध्ये पळत जाताना म्हणाला, "तो येतोय १० मिनिटात." आम्हाला त्याची धावपळ लक्षात आली. तो, तो missing पत्ता शोधायला गेला होता.

भिरभिर झाली - "Maggi कोण आणतंय ?" मी लगेच ढिल्लमचा mobile उचलला आणि redial केला.

"Hello . . !"
"हा. Hello. तुम्हाला किती वेळ लागेल हो यायला ?", मी म्हणालो.
"अहो Sir. मी इथेच आहे. आलोच ५ मिनिटात पोहोचतो."
"Ok. Ok. Actually आमची एक help कराल का ?"
"हो. हो. बोलाना Sir."
"येताना maggiचे ३ packets घेऊन येता का ?"
"काय . . . S S S ???"
"३ packets. Maggiचे. आणता येतील का ?"
"………… बरं. ठीक आहे. "
"Thank you. ", म्हणत मी phone ठेवला.

तेवढ्यात ढिल्लम बाहेर आला, "Finally साला सापडला तो कागद एकदाचा." त्यावर भिरभिर म्हणाला, "ढिल्ला कारभार सगळा. ह्याच्या नादाने तो HDFC वाला पण हागला." ढिल्लम म्हणाला, "ए बाबा भिरभिर नको करू. तुझं चालु देणा ६५५, ५६, … ". Door bell वाजली. माझ्या डोळ्यांच्या आणि laptopच्या screen मधलं अंतर drastically कमी झालं. भिरभिरला लगेच तहान लागली. ढिल्लमने तो कागद हातात घेऊनच दरवाजा उघडला. त्यांना तो कागद देण्याआधी, त्यांनी ढिल्लमच्या हातात maggiचे packets ठेवले.

"अरे ढिल्ल्या. त्यांना कशाला सांगितलं maggi आणायला. मी बोललो होतो ना मी जातो.", मी मोठया आवाजात बोललो. आत्तापर्यंत गोळा केलेले सगळे documents हरवल्यासारखा ढिल्लमचा चेहरा झाला होता. "It's Ok.", म्हणत HDFC वाले तो कागद घेऊन गेले आणि तेही maggi बाद्दलचे कागदी गांधीजी न घेताच.

आता ढिल्लम भिरभिर करायला लागला, "हे सगळं काय चाललंय ?". मी शांतपणे म्हणालो, "Documents दिले ना. Home loan होतंय ना. बास. बस आता. Maggi पण मिळेल."

भिरभिरने maggi बनवली आणि आमचा weekend lunch सुरु झाला. झालं. ढिल्लमने ढिल्ला कारभार केला. Maggi घेताना खाली सांडली. भिरभिरने भिरभिर सुरु केली, "हागला का? हागला ना. आता ते पुसुन घ्यायचं." मी म्हणालो, "सोड रे . भिरभिर नको करू खाताना."

तिघांनीही maggi ओढली आणि नंतर मागच्या वेळी भांडी कोणी धुतली यावर चर्चा करत बसलो.

[ किस्सा : १ ]

बरं. या मित्राबद्दल सांगायचं म्हणजे hotel मध्ये, “काय बे, chicken tandoori एक number आहे की बे.”, असं म्हणत तंगड्या तोडणारा हा ब्राह्मण. परंतु ज्यावेळी hotel manager request करतो की थोडं लवकर उरका बाहेर लोक wait करताहेत, त्यावेळी bill pay करताना न चुकता आणि न विसरता ठणठ्णीत (सोलापुरी आहे ना) ब्राह्मणी टोमणा मारतो, “बाहेर board लावा, अर्ध्या तासात जेवण झालं पाहिजे.”

[ किस्सा : २ ]

पुण्यामध्ये engineeringला असताना, second yearला जी direct diplomaवाली टाळकी येतातना, त्यामधलाच हा ‘सोलापुरी ब्राह्मण’, एक. Diploma आणि Mathematics यांच्या गणिताचं उत्तर नेहमी एकंच येतं, ‘३६’चा आकडा. M-III च्या examच्या आधल्यादिवशी आमचा group library मध्ये बसला होता. एक friend या Diploma -holder बामणाला (माफ करा पण आता सारखं, सारखं ‘ह’ ला ‘म’ जोडण्याच त्रास होतोय) म्हणाला, ” तुला maths चा problem आहे, ठीक. x to the power -1 = 1 /x हा (engineeringमध्ये) सुद्धा तुझ्यासाठी एक formula आहे, हे देखील मान्य पण साल्या तुला at least ‘बे’चा पाडा तरी येतो का रे?”. यावर चिडून ‘बे एके बे, बे’, ‘बे दुनी चार, बे’, ‘बे त्रिक सहा, बे’, ….असा ‘बे’चा पाडा देखील म्हणून दाखवला. सरळ बोलताना जो ‘बे’चा पाडा लावतो, त्याच्याच तोंडून ‘बे’चा पाडा ऐकणं म्हणजे – (बराच विचार केला पण यासारखं दुसरं काही असेल असं वाटत नाही.) सद्या मी याच बामणाबरोबर flat share करतो आहे. अजूनही दोन engineeringचे classmates आहेत आणि अर्थातच त्यांचे देखील किस्से आहेत (पण ते नंतर.)

[ किस्सा : ३ ]

एका saturday ला आमची MSची open book exam होती. त्यामुळे friday ला (हो एक दिवस आधीचाच) books खरेदी करायला मी आणि बामण ABC मध्ये गेलो. एक-दोन दुकानांमध्ये चौकशी केल्यानंतर एकाची offer आम्हाला पटली ’30% discount आणि books return केल्यानंतर 50 % cash return’. Friday ला books घेतले आणि saturday ला open book exam मध्येच openले. त्यावेळी open book exam काय असते ते आम्हाला समजलं – ‘Exam ज्यामध्ये book हे फक्त exam time hours मध्येच open करायचं असतं, त्याच्या आधी किंवा नंतर कधीही नाही.’ Book closed ठेऊन, आधी संपूर्ण question paper वाचला. सगळे प्रश्न वाचताक्षणी मला समजलं की “ I am an open book.”, असे म्हणणार्यांच्या, आयुष्याच्या परीक्षेतले प्रश्न कसे असतील. Exam झाली आणि लगेचच bike चा handle ABC च्या दिशेने वळवला. आम्ही books return केले आणि त्या दुकानदाराने आमची 50 % amount. बामणाने पैसे घेतले पण त्यामधली एक २० रुपयांची नोट थोडीशी फाटलेली निघाली. तो लगेच म्हणाला, (२० रुपयांची नोट त्याला दाखवत) “मित्रा, ही नोट बदलून मिळेल का?”. दुकानदार बहुतेक पक्का पुणेकर असावा. तो सरळ म्हणाला, “नाही मिळणार. पाहिजे असतील तर त्याचे ४ pen देतो.” त्यावर हा बामण त्याला बोलला, ”30 % discount ने देऊन, return केल्यानंतर 50 % amount परत देणार असशील तर दे, बे.”